Kararsızlığıma Dair Bir Yazı

Kafamın içi allak bullak. Sanki bir boşluğa hapsolmuşum gibi. Uzay gibi olan bu boşluk aynı zamanda sanki bir kutu kadar küçük. Sanki tabutum benim boyumun ölçüsüne göre yapılmamış gibi. Sağa sola kımıldayamıyorum ama aynı zamanda süzülüyorum. Kararsız kaldığımda beynim kendi kendini yeyip bitiriyor. 
Hayatın her anı, bir karar zamanıdır. Benim kaybetme sebebim bu her anda kararsızlık yaşıyor olmam. 

Bir kez olsun beni benden öğrenemez miydin?

"Beni; sadece benim istediğim kadar tanıyabilirsiniz, gerisi sadece zannettikleriniz...''

 İnsanlar sadece gördüklerine inanıyorlar, görmeden de severiz dedikleri halde. Benim hakkımda bir şey bilmiyorlar ama yorum yapabiliyorlar. "Bu kız çok soğuk." "Bu kız çok sessiz." Bu kız şöyle, bu kız böyle... Ben soğuk birisi değilim. Ben sessiz birisi değilim. Ben, bana bir adım atana on adım atan birisiyim. Sen bana yaklaşmazsan ben sana nasıl yaklaşabilirim? Film izlerken, filmin sadece 2 dakikalık karesine 5 dakikalık yorum yapan bir insan nasıl olur da sessiz olur? Beni susturmak için uğraşan insanların arasında değilsen bu senin sorunun. Senin davranışlarında bir sorun olmalı ki, ben senin yanında konuşmuyorumdur.