Merhaba,
Merhaba diyebileceğim biri var mı onu da bilmiyorum.
İnsanlara olan güvenini kaybetmiş, kendi iç dünyasına çekilmiş birisiyim.
Bir tek içimde tutkuyla yaptığım şey yazmaktı. Aslında ben hikaye yazmaktan çok deneme yazmayı seven birisiyim ve aylardır elime kalemi almıyorum. Uzun zamandır bir cümle dahi yazmıyorum.
Tek sevdiğim şeye dahi küstürdüler beni. İçimdekileri, hislerimi insanlara anlatmayı sevmiyorum. Çünkü, anlamıyorlar. Bu yüzden içimdekilerini hep bir kağıda dökerdim. Artık kağıtlara bile içimdekileri anlatırken eksik eksik yazıyorum. Korkuyorum. Artık kağıtlara bile içimi dökemiyorum. İçimi kağıtlara dökmeyi bırakın kendime bile anlatmıyorum. Üstünü kapatıyorum, geçiştiriyorum. Hissetmek istemiyorum artık hiçbir duyguyu. Ne aşkı, ne hüznü, ne dostluğu... Çünkü karşılığı yok. Ve ben artık her şeyi karşılıksız yaparım ama bir şeyi asla. Sevgiyi. Karşılıksız insan sevmek gibi bir niyetim yok. Arkadaş olsun, aşk olsun, insan olsun.. Hissettiklerimi öğrenmek ve düşünmek istemiyorum. Bu yüzden yazmayı bıraktım.
