Anneme...

Ergenliğimde anneme çok çektirdim. Sinirli, asabi, söz dinlemeyen bir çocuktum. Annemle sürekli kavga ederdik. Fikirlerimiz hiç uyuşmazdı. Zamanla düzelirim sandım. Ama hep ailesine acı çektiren bir çocuk oldum sanırım. Kimi zaman iyi biriydim, düşünceliydim. Fakat sinirlendiğim zaman gözüm hiçbir şeyi görmüyordu. Düşüncesiz, bencilin teki oluyordum. 

Annesi çalışanlar..

 Annesi çalışan insanları birkaç günlüğüne de olsa anladım.. Annem 3 gün işe başlayıp geri bıraktı. Ve bu süreç içerisinde ne yemek yapabildiğimi ne de aileme destek olabildiğimi anladım.. 

 Babam sayesinde birkaç yemek çeşidinin yapılışını öğrendim. Örgü örmeyi bile annesinin anlatımından anlamayıp babasından öğrenmiş bir insan olarak biraz eğlenceli ama biraz da yorucuydu.. Kolay bir şey sanıyordum ama değilmiş.. Biraz duygulanıp, ağlayacaktım. Ama annemin babama destek olma isteği benimde içimde onlara destek olma isteği uyandırmıştı.. 

 Zorlu bir şeymiş, halime şükredeyim. Ki annemin yemeklerini pek beğenmem ben açıkçası. :P Bu yüzden yemek konusunda kavga ediyoruz. En azından kalk kendin yap o zaman dediğinde, ona zorluk çıkarmayıp kalkıp kendim yapayrum asdfghj